Tala í síma
Þetta voru fyrstu orðin sem þýskur mágur minn lærði á íslensku, tala í síma. Undanfarið hef ég talað mikið í síma og hef notið þess mjög, enda talað við skemmtilegt og velviljað fólk. Ég hef hlustað með athygli á áhugasamt kirkjufólk tala um væntinar sínar varðandi biskupsþjónustuna og fundið hve vænt þeim þykir um kirkjuna sína vegna þess erindis sem hún flytur. Í símtölunum rifjaðist upp fyrir mér starf mitt frá fyrri tíð þegar ég var Æskulýðsfulltrúi þjóðkirkjunnar og sá kirkjuna frá þeim sjónarhóli. Einnig þjónustan í sveitinni þar sem allar samkomur og æfingar að kvöldi byrjuðu eftir fjós og fólk var komið heim um miðnætti. Ég hugsa oft til þessa góða fólks sem ég kynntist í Borgarfirðinum.
Ég hef rifjað upp þá tíma er við Hólmfríður Pétursdóttir og Betsy Halldórsson sátum löngum stundum utan hefðbundins vinnutíma og þýddum og staðfærðum norskt efni fyrir leiðtoga í sunnudagaskólastarfi. Okkur fannst nauðsynlegt að leiðtogarnir, ekki bara börnin fengju stuðning á þann hátt í barnastarfinu. Það var í fyrsta skipti sem lögð var áhersla á það í sunnudagaskólastarfinu. Þetta gerðum við í 4 ár og höfðum gagn og gaman af.
Á æskulýðsstarfsárunum kynntist ég því líka hve mikilvægt er að hafa samband við þau önnur sem huga að barna- og unglingastarfi bæði innan lands og utan. Samstarfið við norrænu kirkjurnar gaf okkur mikið í sambandi við efni og hugmyndir og hvar sem komið var þótti sjálfsagt að miðla og gefa. Og nú höfum við líka tækifæri til að gefa öðrum kirkjum t.d. á sviði fræðslumála, því ýmisleg efni hefur verið tekið saman í námskeiðshefti.
Á þeim tímum sem sjálfsagt þykir að standa á rétti sínum þarf líka að kenna ungdómnum að gefa og muna eftir því á öllum tímum og æviskeiðum. Það kemst enginn í gegnum lífið með því einu að vera þiggjandi. Við þurfum líka að gefa.