Konurnar í kirkjum heimsins
Þegar við lesum guðspjöllin sjáum við að konur fylgdu Jesú eins og karlar. Þær tóku sér sæti lærisveinsins eins og María (Lúk.10:38-42). Jesús talaði við þær eins og karlana (Jóh. 4:1-30) og virti verk þeirra (Mark. 14:1-9). Alla tíð hafa konur verið trúir þjónar kirkjunnar, þó prestsvígsla kvenna hafi vafist fyrir kirkjudeildum heimsins.
Árið 1970 var kvennavettvangur lútherska heimssambandsins stofnaður í Evian í Frakklandi. Þar skyldi þess gætt að hlustað væri á konur í hinum lúterska heimi. Svo var það 7 árum síðar sem skriður komst á málefni kvenna á þingi sambandsins. Kvennavettvangurinn var formlega staðfestur og konur voru 22% af þingmönnum en höfðu aðeins verið 9,6% 7 árum áður.
Í samþykkt þessa þings segir m.a. að syndin hafi tvístrað körlum og konum en að í Kristi eigum við von um nýtt samfélag. Þessa samfélags sé ekki eingöngu að vænta eftir upprisuna, heldur eigum við hér að vinna að kærleikssamfélagi karla og kvenna í þjónustu við Guð og hvert annað.
Í samþykktinni segir ennfremur að lútherska heimssambandinu beri að hafa jafnréttisstefnu ofarlega í huga í hverju sem það taki sér fyrir hendur. Að vísu sé um nóg að hugsa í kirkjum heims, en varla geti aukið samstarf karla og kvenna orðið letjandi heldur uppspretta starfsgleði og ánægju.
Guðfræðingurinn Éva Zabolai-Csekme hefur unnið drjúgt starf fyrir kvennavettvanginn. Hún segir um þörf á starfinu og guðfræðileg rök fyrir því að kirkjan sé oft ekki nema spegill þjóðfélagsins, í stað þess að vera salt jarðar og ljós heimsins. Þess vegna telur hún að við þörfnumst kvennavettvangs fyrst kirkjan gangi ekki á undan með góð fordæmi hvað varðar tengsl kynjanna. Hér vantar iðrun kirkjunnar segir hún, yfir bót og siðbót. Hver hlustar á kirkjuna ef hún hlustar ekki á Krist? Hún álítur að guðfræði kirkjunnar sé ábótavant ef hana vantar reynslu kvenna.
Kvennavettvangur lútherska heimssambandsins setti sér takmark.
Að aðstoða konur að viðurkenna sjálfar sig sem manneskjur, skapaðar í Guðs mynd, sem hafa því gáfur og skyldur.
Að aðstoða karla að viðurkenna að konur séu dugandi, skapandi mannverur, skapaðar í Guðs mynd.
Að aðstoða konur og karla að axla saman þá ábyrgð að vinna að réttlátu, jöfnu og friðsömu þjóðfélagi.
Allt eru þetta verðug verkefni. Þó margt í þessum efnum sé í góðu lagi má aldrei sofna á verðinum.