Enn í fullu gildi
Næstu daga verða birtir kaflar úr framsögu minni sem flutt var á fundi sem prestafélagið boðaði til fyrir ári þegar vígslubiskupskosningar stóðu fyrir dyrum.
Allt frá því ég fór að standa í fæturnar hef ég haft áhuga á Kirkjunni, starfi hennar og starfi prestsins. Sem barn hafði ég meiri áhuga á því að stúdera kirkjubækur og manntöl og hlusta á umræður um kirkju og kristni en leika mér. Vegna ástar minnar á Kirkjunni fór ég í guðfræðideildina til að læra til prests. Vegna þessarar sömu ástar stend ég hér í dag.
Reynslan hefur mótað hugmyndir mínar um Guð og mann og lífið yfirleitt.
Guðfræðiáherslur mínar felast í mikilvægi þess að byggja brú frá Biblíutexta til samtíðar, sem er að mínum dómi aðalatriði boðunarinnar. Markmið boðunarinnar er að benda á þann lífsstíl sem Jesús boðaði. Lífsstíl sem byggir á djúpri vináttu við Guð og samvinnu karla og kvenna. Lífsstíl sem styðst ekki við völd yfir öðrum heldur við gagnkvæma vináttu og umhyggjusemi, sem leiðir til farsældar fyrir einstaklinga, kirkju og samfélag.
Ég hef haldið utan um 12 spora starfið – andlegt ferðalag fyrir vestan s.l. 7 ár. Þar hef ég öðru fremur lært hvernig hugsunarháttur mótar lífsviðhorf einstaklinganna. Þar hef ég líka lært að þó starf spretti úr grasrótinni þá líður ekki á löngu þar til skipulag kemst á starfið Sé þetta heimfært á kirkjuna þá er ljóst í mínum huga að Kirkjan verður að búa við skipulag og koma sér saman um það hvernig það á að vera. Það er eitt af því sem nauðsynlegt er til að fagnaðarerindið nái til fólks og þar með hafi áhrif á líf þess. Samkomulag er mikilvægt til að árangur náist.
Eitt af hlutverkum vígslubiskups er að sækja biskupafund sem biskup Íslands boðar til. Biskupafundur hefur m.a. það hlutverk að endurskoða skipan sókna, prestakalla og prófastsdæma. Skipulagsmál eru mér hugleikin og ég vil að meira samráðs verði gætt við heimafólk um endurskoðun á skipan mála heima í héraði. Það gerist þegar fólk talar saman augliti til auglitis.
Þegar ég tek til heima hjá mér þá byrja ég gjarnan á skápum og skúffum og því sem ekki sést. Hún Elísabet Hjaltadóttir eiginkona Einars Guðfinnssonar í Bolungarvík, en blessuð sé minning þeirra hjóna, sagði gjarnan, hver hlutur sinn stað, hver staður sinn hlut. Þessi hugsunarháttur á við á fleiri stöðum en heimilum. Vegna þeirra breytinga sem augljóslega eru að eiga sér stað í Kirkjunni, t.d. með stækkun prófastsdæmanna finnst mér að við í Kirkjunni eigum að byrja á því að taka til, finna hverjum stað sinn hlut og hverjum hlut sinn stað. Tiltektin byrjar með samræðum, í prestaköllunum, í prófastsdæmunum, á héraðsfundunum, á kirkjuþinginu og annars staðar þar sem Kirkjunnar fólk kemur saman. Í þeirri samræðu megum við ekki ganga fram í ótta við hvert annað eða vera uggandi um stöðu okkar eða hag. Við eigum að hlusta hvert á annað, deila skoðunum okkar með hverju öðru og komast þannig að niðurstöðu um málefni og skipulag og koma því í framkvæmd.